Marjan Mag Niet Mee 1999 bracht ons naar een afgelegen vakantiehuis aan het Schildmeer in Groningen naast een luxe boerderij van de plaatselijke huisarts.
De organisatie was wat geïmproviseerd, dus na een vruchteloze tocht naar Delfzijl om te proberen iets met een boottochtje te gaan doen, waren we zaterdag vrij rap weer terug bij het vakantiehuis. Dat bleek achteraf echter dé plek voor vertier. De zoon van de huisarts had een speedboot en een opblaasband, waarmee we om beurten achter de boot mochten hangen. De rest stond tot halverwege de dijen in het water te genieten van de klappers die de deelnemers maakten en dronken daar een biertje bij.
Tussendoor werd nog even een lokale watersportzaaak aangedaan, omdat de band helaas lek was geraakt, maar ook dat mocht de pret niet drukken.
Voor de barbecue op zaterdagavond bleek iets te ruim ingekocht, dus we kregen zondagochtend bij vertrek de vuilnisbak niet meer goed dicht, vanwege de kilo's restanten die erin gegooid waren. Ook overigens was er heel wat voorraad over. Dit jaar werd de traditie geboren dat we van de verkoop van de restanten nog een saté-tje konden eten bij Silversant, op zondagavond.
